تاریخ ایران / آریا پارس

شعر در زبان پارسی میانه

کورش محسنی

بخشی از نوشته‌های بازمانده از زبان پارسی میانه شعر است. درباره‌ی گونه‌ی نظم سروده‌های پارسی میانه و پهلوی اشکانی دو دیدگاه وجود دارد:

 دارم اندرزی از دانایان                        از گفت پیشینیان

1- به شما بگزارم                                 به راستی اندر جهان

 اگر [این از من] پذیرید                        بُوَد سود دو جهان

2- به گیتی گستاخ مبید                       بس آرزو اندر جهان

 چه گیتی به کس بنهشتند                 نه کوشک و نه خان و مان

3- شادی به دل, چه [را] خندید               و چه [را] نازید, جهانیان

4- چند مردمان دیدم                             بس آرزو اندر جهان

 چند خداوندگاران دیدم                        مه سالار ابر مردمان

5- ایشان مه و بیش خیال اندیشه            برفتند اندر جهان

 ایشان بی راه شدند                           با درد برفتند, بی سامان

6- هر که چون این دید چرا                      که علاقه‌مند اندر جهان

 که ندارد گیتی به سپنج                       و نه تن به آسان