گفتار بیست و یکم(انسان بالدار(فروهرFAR VAHAR))
***

به این نگاره در دین زرتشت نام فروهر داده اند که نیروی اهورایی هستی انسان است که پس از مرگ به سوی اهورامزدا برمیگردد. در ایران باستان ابتدا پنداشته میشد فقط شاهان دارای فروهر هستند شاید به همین دلیل باشد که در تخت جمشیدفقط فروهر شاهان را حجاری کرده اند که شاهپور شهبازی آن را فرشاهی (فرشاهنشهی) مینامد . با گسترش دین زرتشت این اعتقاد رواج پیدا کرد که هر کس یک فروهر مستقل دارد. این تصویر نمادین ساده زیباترین و موثرترین درسهای زندگی را در خود جای داده و هدف از ترسیم آن آموزش زندگی است.
تقسیم فروهر به شکل زیر است:
فروهر تصویر انسان بالدار است که دست راستش را به نشانه دعا بلند کرده. در دست چپش حلقه دوستی خداوند جان و خرد(اهورامزدا) است. بالهای افراشته دو طرف‚ گفتار‚ کردار و پندار نیک است که باعث پرواز انسان به سمت بالا میشوند و انجام همان اعمال بد بالهای پایین است که او را به زمین زده و نابود میکنند و حلقه دور کمر او دایره زندگی را نشان میدهد که هر کس خوبی کند خوبی میبیند و هر کس بدی کند بدی خواهد دید. دنباله جلویی راستی است که باید به دنبال آن رفت و دنباله عقبی ناراستی است که باید به آن پشت کرد.