نام روزها در ایران باستان
نام روزهای ماهیانه زرتشتی
کورش محسنی

ماه ایرانیان در زمان ساسانیان، که دین رسمی، دین زرتشتی بود،  سی روز داشته و هر روزی به نام ایزدی بوده است. در پایاین فصل کتاب "بندهشن/بندهش" نام این سی روز درج شده است.

 بندهشن نام نسکی (کتابی) است به زبان پهلوی که نگارش آن در سده‌ی سوم ه.ق انجام شده است. نویسنده‌ی آن نیز «فَرْنْبَغ» نام دارد. نام کتاب به معنی «آغاز آفرینش» است و در واقع تفسیری از اوستا به شمار می‌آید که در سی و شش فصل نگاشته شده است.
 در فصل سوم همین کتاب، روشی است که به موجب آن، سی روز ماه را باید به چهار دسته بخش‌بندی کرد:

1- اهورمزد    -----   9- آذر   --------   16- مهر     -----   24- دین
2- وهمن     -------  10- آبان   -----  17- سروش    ---   25- ارد
3- اردوَهِشت   ---   11- خور  -----   18- رشن    -----   26- اشتاد
4- شهریور    -----   12- ماه  -----   19- فروردین  -----   27- اسمان
5- سپندارمد   ---   13- تیر   -----   20- وهرام   -------   28- زامیاد
6- خُرداد     -------   14- گوش  ---   21- رام    -------   29- مهرسپند
7- امرداد    -----    15- دی  -----    22- واد    ---------   30- انغران
8- دی     ---------           -------    23- دی

 واژه‌ی "دی" که در پایان سه ستون نخستین دیده می‌شود، اوهرمزد است (در اوستایی daovah = آفریننده). در ستون نخست، اوهرمزد و شش امهرسپند یا امشاسپند آمده است که شش فروزه یا صفت اهورامزدا است که از راه این شش گزینه می‌توان خداوند و اهورامزدا را درک کرد.

کریستین‌سن، آرتور1384: "ایران در زمان ساسانیان"، انتشارات نگاه، ص 168

*هر گونه برداشت از داده‌های این تارنگار تنها با ذکر نشانی تارنگار و نام نویسنده مجاز است. (کورش محسنی)