به کار نبردن حروف عربی برای واژه های پارسی

واژه ها را درست بنویسیم
به کار نبردن حروف عربی برای واژه های پارسی
مهرداد آتورپاتگانی

  برخی از واژه هایی که امروز به کار می بریم دارای ریشه ی ایرانی هستند. برخی دیگر هم دارای ریشه ی یونانی و غیر عربی هستند. در نتیجه نوشته شدن آن واژه ها با "ط" و "ص" تازی درست نیست هر چند در میان همگان رواج دارد. چند نمونه از این دست واژه ها را می آوریم:

توتی پارسی است به معنی مرغ توت خوار
تراز پارسی است >ترازو
توس پارسی است
سفسته احتمالا و استوره 100% ریشه ای هندواروپایی (یونانی) دارد
سدا پارسی است
سَد پارسی است (سَد به معنای عدد 100)

*هر گونه برداشت از داده‌های این تارنگار تنها با ذکر نشانی تارنگار و نام نویسنده مجاز است. (مهرداد آتورپاتگانی)

/ 2 نظر / 35 بازدید

طوطی معرب توتی هندی است و نه ایرانی یا پارسی یا هرچی! صد به جهت عدم اشتباه با سد به این صورت نوشته می شود. (دهخدا) صدا ظاهرا عربی است: صدا. [ ص َ ] (ع اِ) ۞ معرب «سدا» است ۞ و آن آوازی باشد که در کوه و گنبد وامثال آن پیچد و باز همان شنیده شود و در عربی نیز همین معنی را دارد. (برهان ). بانگ که بر کوه افتد. (بحر الجواهر). استوره عربی است و به معنی legend در عربی کاربرد دارد. جمع آن در فارسی هم به صورت اساطیر استفاده می شود. (Babylon). معنی اصلی آن نیز در عربی سخن پریشان و بیهوده، سخن باطل است (غیاث). همانطور که اشاره کرده اید سفسطه ریشه ای هندی دارد (و از طریق عربی و به صورت معرب وارد فارسی شده است.)

بیشتر این کلمات فارسی نیست. «طوطی» احتمالا از هندی وارد عربی شده و بعد از تعریب به فارسی راه پیدا کرده. سفسطه بر وزن فعلله از سوفسط یونانی گرفته شده و معرب شده سپس ازش فعل و مصدر ساخته اند و فارسی نیست. اسطوره از زبانهای یونانی یا لاتین وارد عربی شده و سپس معرب شده و به معنی داستانهای آمیخته با دروغ و اغراق و شاخ و برگ داده شده به کار میره. این کلمه به انگلیسی هم راه پیدا کرده و به صورت story و به معنی داستان هست. احتمالا hisrory یعنی تاریخ هم با این کلمه دارای ارتباط هست. «صدا» کلمه ای عربی و در اصل به معنی پژواک هست. این جهان کوه است و فعل ما ندا سوی ما آید نداها را صدا اما بقیه کلمات به طور محتمل فارسی هستند. البته ممکنه از زبان بومیهای سابق ایران که قبل از اقوام مهاجم شمالی در این سرزمین زندگی میکردند وارد فارسی شده باشه.